Zoeken
  • mamasanne

Mijn wonderbaby

Bijgewerkt: 27 sep 2019

⋆ S U R P R I S E ⋆

We couldn't keep this secret any longer...

We are beyond excited to announce we're expecting baby number 3 ♡

Due in September 2019.


Wij verwachten een derde kindje.


Bijna 17 weken was het ons kleine geheimpje. Buiten enkele vrienden en familie was er nog niemand op de hoogte. Elise en Jack krijgen er in september een broertje of een zusje bij.

We hebben wel even getwijfeld. Een derde kindje, kunnen we dat wel aan?

Maar het bleef kriebelen, we voelden beiden dat er nog meer dan genoeg plaats en liefde was voor een derde kindje.


Zou het dan toch waar zijn?


Net als bij Elise en Jack hebben we ook deze keer weer een hele tijd moeten proberen om zwanger te geraken. Nadat we ongeveer weer een jaartje bezig waren, besloten we om wat meer te proberen op de juiste dagen. Maar eerst nog even de feestdagen en mijn examens doorkomen. Het nieuwe jaar zou vast en zeker meer geluk brengen.


24 december 2018 - Ik voelde me al een paar dagen niet echt goed. Ik had pas buikgriep gehad, sliep niet veel door de aankomende examens en had voortdurend last van lage bloeddruk. Ik besloot dus nog snel naar de dokter te gaan om bloed te laten trekken om zeker te zijn dat er niets mis was. Na een hele reeks vragen kwam de vraag 'Kan je misschien zwanger zijn?'. Die vraag had ik niet meteen verwacht. Ja, we willen graag zwanger worden, maar de laatste tijd is er niet veel actie geweest, dus de kans lijkt me erg klein. De dokter besloot toch ook mijn HCG-waarde te laten testen, kwestie van zeker te zijn. Mij goed, al stond ik er voor de rest niet langer bij stil. Tot ik diezelfde avond telefoon kreeg van de dokter met de bloedresultaten. Niets bijzonder op te merken en o ja, je hebt een HCG-waarde van 3. Dat is heel erg laag, je kan dus zwanger zijn, maar het kan ook evengoed niets zijn. Kom binnen een weekje nog eens terug voor een nieuwe bloedafname. Meen je dat nu? Daar zat ik dan, wachtend op de hubby, klaar om naar het kerstfeest te vertrekken. Misschien zwanger, moet ik er al iets van zeggen? Kan ik nog cava drinken vanavond? Mijn vriend Google bracht me niet verder, HCG 3 kan beide richtingen op gaan. Ik kon niets anders doen dan afwachten. Ik besloot nog niets te zeggen en deed het die avond rustig aan met de cava.


28 december 2018 - Het was duidelijk, een hele week wachten was niet aan mij besteed. Ik had ondertussen al enkele zwangerschapstesten gedaan, van die goedkope van de Action, maar er kwam nooit een hele duidelijke streep. Ik zag steeds een heel licht streepje, maar dit kon evengoed mijn verbeelding zijn. Ik was er voortdurend mee bezig en besloot dus maar naar de apotheek te rijden voor een duurdere zwangerschapstest. Ongelofelijk maar waar, positief 3-4 weken. Ik kon mijn geluk niet op en besloot het die avond te vertellen aan mijn man. Ik hing de positieve test tussen de kerstkaartjes en wachtte tot hij het zelf opmerkte. Had ik dat even overschat. Meneer had nul interesse in de kaartjes. Pas toen ik hem bijna verplichte om eens te gaan kijken, stond hij recht. En dan nog duurde het even voordat hij de 'dikke stift' opmerkte. Vol ongeloof maar dolgelukkig. Een tweede bloedtest enkele dagen later gaf ons nog een extra bevestiging. Ons derde wonder was onderweg.

Van intens geluk naar groot verdriet.


7 januari 2019 - De eerste dag van mijn examens. Nog een dagje studeren om dan 's avonds een mondeling examen te gaan afleggen. Ik had al heel de dag wat krampen, stress voor de examens, verder stond ik daar niet bij stil. Tot ik plots nat voelde. Ik ging meteen naar het toilet maar wist eigenlijk al wat ik ging zien. Bloed, veel bloed, te veel bloed. Bij Elise had ik in het begin ook bloedverlies gehad, maar dit was anders, dit was veel meer. Mijn ogen schoten vol, ik belde mijn man in tranen. We maakten voor die dag nog een afspraak bij de gynaecoloog. Ik was nog maar een 5-tal weken, maar we wouden toch zekerheid. De tijd leek voorbij te kruipen. De gynaecoloog bevestigde meteen mijn vermoeden. Dit zag er niet goed uit. Hij zag nog wel iets kleins zitten, maar veel te klein voor 5 weken te zijn. En bloed, hij zag ook nog veel bloed. Hij zei dat we een week later moesten terugkomen om te kijken of alles spontaan verdwenen zou zijn. Het bloeden zou nog even blijven duren en ik zou mogelijks ook fellere krampen krijgen. Ik was kapot van verdriet, mijn man hield zich sterk, maar was ook duidelijk aangedaan. De gynaecoloog was ongelofelijk begripvol en zei alleen maar de juiste dingen. Ik kon ongegeneerd mijn tranen laten lopen.

Vanaf het moment dat een vrouw weet dat ze zwanger is, denk ze al aan namen en is ze bezig met de kamerinrichting. Hoe pril het dus nog is, een miskraam is altijd een groot verdriet.

14 januari 2019 - Die week kon niet trager voorbij gekropen zijn. Ik bleef bloed verliezen en had regelmatig krampen. Gelukkig niet die felle krampen die de gynaecoloog had aangekondigd. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk bevestiging dat alles verdwenen was zodat we snel opnieuw konden beginnen. Mijn man moest werken, hij wilde verlof nemen maar dat was voor mij niet nodig. Het zou toch maar zijn om naar een leegte te kijken. De gynaecoloog wilde het ook niet langer rekken dan nodig en maakte de echo. Ik zag meteen aan zijn blik dat er iets niets klopte. Hij draaide het scherm naar mij zodat ook ik het kon zien. Er zat nog steeds iets, en dat was niet alles, het was duidelijk groter dan vorige week. Dit kan toch niet waar zijn, zei hij voorzichtig. Het ziet er naar uit dat je toch nog steeds zwanger bent. Maar wees nog niet te blij, er zit nog steeds veel bloed en het is eigenlijk veel te klein voor de periode dat het nu al zou moeten zijn. Het kan dus nog steeds mislopen. Maar als dit goed komt, is dit een echt wonder. Een weekje wachten zou ons meer duidelijkheid brengen. Verlamd, vol ongeloof zat ik in de auto en belde ik mijn man met het nieuws. Er is nog steeds iets, iets groter, misschien toch een baby. Meer kreeg ik niet gezegd. Ik kon het niet geloven, ik wilde het niet geloven. Die hele week bleef ik ervan uitgaan dat het nog steeds zou mislopen. Ik wilde mezelf geen hoop geven om dan een week later weer een slag in mijn gezicht te krijgen.


21 januari 2019 - Het is een wonder, een echt wonder. Hij kon niet stoppen met die woorden te zeggen. De gynaecoloog zag het, mijn man zag het, ik zag het. De foetus zat er nog steeds en was opnieuw duidelijk gegroeid. Het ziet er naar uit dat dit toch een mooie zwangerschap zal worden. Mijn man en ik hadden duizend vragen. Wat was er dan gebeurd? Van waar kwam dat bloed? Ging dit gevolgen hebben voor de ontwikkeling van de baby? De gynaecoloog kon ons geen duidelijke antwoorden geven over de oorzaak. Waarschijnlijk heeft de bevruchting veel later plaatsgevonden dan gedacht en is het vruchtje daarom nog kleiner. De bloeding, een raadsel, bloedingen komen wel eens meer voor. Maar het belangrijkste voor ons, dit zou geen gevolgen hebben voor de baby. Het enige risico dat er is, is een kans op een vroeggeboorte, maar dit moet ook niet per se waar zijn. In heel zijn carrière, en dat is al meer dan 35 jaar, had hij dit nog niet meegemaakt. Hij bleef maar herhalen wat voor een wonder hij dit vond. En ook wij durfden weer lichtjes gelukkig te zijn.


De weken erna ben ik nog regelmatig op controle moeten gaan. Maar steeds bleek alles in orde te zijn en groeide de baby zoals het moest. Ondertussen ben ik 19 weken zwanger. Het buikje begint al goed te groeien en ik voel me best goed. Buiten wat extra vermoeidheid heb ik nergens echt last van gehad. Af en toe besluipt me de angst dat het toch nog mis zal lopen en ik vrees dat die angst pas volledig zal verdwijnen als ik dit baby'tje in mijn armen kan houden. Ondertussen proberen we zoveel mogelijk te genieten.


Voor nu is het spannend aftellen naar onze gender reveal, zodat we eigenlijk te weten komen of we nog een jongetje of een meisje mogen verwachten.


#zwanger #zwangerschap #babynummer3 #babybump #pregnancy #baby

213 keer bekeken

CONTACT

© Gewoon wat een mama doet

@sannejcbs