Zoeken
  • mamasanne

Borstvoeding of toch maar flesjes?

Het is al een hele tijd aan de gang, het normaliseren van borstvoeding. Borstvoedende vrouwen op tv, in magazines, op Instagram, ... en dat kan ik alleen maar toejuichen. Het is iets natuurlijks, een mama die haar kind voedt, en het is dan eigenlijk ook heel triest dat daar in 2019 nog steeds een soort van taboe rond hangt.


Maar het moet ook gezegd worden dat de grote lofprijzingen voor de succesvol borstvoedende mama heel wat onzekerheid kan veroorzaken. Er zijn heel wat mama's die dolgraag borstvoeding zouden geven, maar die er gewoon niet voor in de wieg gelegd zijn. Het is vaak een ontzettend moeilijk en pijnlijk traject dat soms gewoon niet wil lukken. Ook zijn er mama's die er bewust voor kiezen om geen borstvoeding te geven, en ook dat zou aanvaard moeten worden. Vrouwen worden nu nog te vaak gepusht om borstvoeding te geven ookal zien ze dat zelf helemaal niet zitten.


Mijn borstvoedingsverhaal


Laat ik meteen eerlijk zijn, mijn borstvoedingsverhaal is geen succesverhaal dat anderen zal inspireren of tips geven. Het is een verhaal van heel veel pijn, tranen en verdriet, een verhaal vol schaamte en het gevoel gefaald te hebben.


Mijn verhaal begint in 2015. Het jaar dat ik voor het eerst mama mocht worden. Op de vraag of ik borstvoeding zou gaan geven, antwoordde ik zonder enige twijfel ja. Want borstvoeding was toch de beste start dat je je kleintje kon geven, dus waarom zou ik ook maar iets anders overwegen? Helaas werd het me al snel duidelijk dat ik niet dat gelukzalige op roze wolkjes gevoel kreeg van het voeden van Elise. Al in het ziekenhuis kreeg ik te maken met tepelkloven en dat werd er niet beter op eens thuis. Het werd zo erg dat haar mondje bij elke voeding vol bloed hing. Ik had precies een kleine vampier op de wereld gezet. Doordat zo een kleintje om de 2 à 3 uur gevoed moet worden, hadden mijn tepels geen enkele kans om te genezen. Wanneer er een voeding zat aan te komen verkrampte ik volledig. Ik vroeg mijn man zijn hand en kneep deze helemaal blauw op het moment dat Elise moest aanhappen. Bovendien kwam mijn melk ook niet echt op gang, met een huilende hongerige baby tot gevolg. Maar ik zou niet zomaar opgeven. We lieten het drinken van de borst even voor wat het was en gingen een borstkolf kopen. We kochten uiteindelijk een elektrische en een handmatige, op die manier zouden we toch zeker wel een manier vinden die zou werken. Maar neen, ook dit bleek geen succes te zijn. Uren kolven zorgde steeds maar voor een heel klein beetje melk, nauwelijks genoeg voor één voeding. We gingen dus noodgedwongen over op de combinatie borstvoeding/flesvoeding.


Wanneer ik de vraag kreeg hoe de borstvoeding verliep, en laat ons eerlijk zijn, die vraag krijg je best vaak, durfde ik gewoon niet eerlijk toegeven dat het helemaal niet lukte. Ik antwoordde snel dat het wel ging en veranderde snel van onderwerp. Ik schaamde mij omdat ik mijn kindje niet die beste start kon geven. Dagen gingen voorbij, ik dronk liters venkelthee, haalde allerlei zalfjes in huis, probeerde verschillende technieken en sprak mezelf moed in door te zeggen dat het wel goed zou komen. Maar er veranderde uiteindelijk niets. Ik voelde mij ontzettend gefaald. Het was dankzij de steun van Stijn dat ik de stap durfde te zetten om volledig te stoppen. Dagen heb ik geweend, maar het was de beste keuze die ik kon maken. Ik kon terug genieten van het voeden van mijn baby'tje.


Deze keer zou het wel lukken


Toen ik zwanger bleek van Jack kwam al snel de borstvoedingsvraag naar boven. Zou ik het opnieuw proberen of niet? Deze keer was de keuze niet zo snel gemaakt. Ok, ik wou nog steeds de beste start voor mijn kindje, maar wou ik nog een keer door die donkere periode? Toch besloot ik vrij snel om er toch nog een keer voor te gaan. Ik wou Jack hetzelfde meegeven als Elise had gekregen, ook al was het maar voor een korte periode. En deze keer zou ik het helemaal anders aanpakken. Ik ging er alles aan doen zodat het deze keer wel zou lukken. Nog voor de bevalling haalden we al heel wat gerief in huis. Warmtepacks die de melk zouden stimuleren, allerlei soorten thee en zalfjes, een andere soort pomp, tepelhoedjes, ... Ik wist wat er me te wachten stond en was voorbereid.


De eerste dagen in het ziekenhuis verliep het opnieuw vrij moeilijk. Jack kon moeilijk aanhappen en ik voelde de pijnlijke kloven al terug komen. Maar deze keer verbeet ik de pijn niet, ik sprak de vroedvrouw erover aan en vroeg wat ik anders kon doen. Ze toonde mij enkele andere houdingen die ik kon proberen, maar vertelde mij ook dat het helemaal niet zo gek was dat het moeilijk verliep. Ik had namelijk kleine bleke tepels en mijn zoon had een klein mondje, absoluut geen ideale combinatie voor borstvoeding zo bleek. De laatste dag van ons verblijf in het ziekenhuis stelde de pediater nog voor om zijn tongriempje te knippen. Dit bleek namelijk erg kort te zijn wat dan weer verklaarde waardoor hij zo moeilijk kon aanhappen. Pas toen de pediater mij een tiental keer verzekerd had dat dit geen pijn zou doen, ging ik akkoord.


Eens thuis bleek het verhaal van Elise zich al snel te herhalen. Weinig melk, hongerige baby, bloedende kloven, spruw en heel veel pijn. Bovendien liep er deze keer nog een tweejarig peutertje rond dat steeds rond voedingstijd de aandacht van mama kwam zoeken. Jack kwam te weinig gewicht bij en dus moesten we al snel extra flesvoeding bij geven. Ik kwam al snel tot de pijnlijke conclusie dat het ook deze keer weer niets zou worden. Ik zat vol stress en was niet die gelukkige mama die Jack en Elise op dat moment nodig hadden. Ik stopte ermee, deze keer nog sneller dan de eerste keer. Voelde ik mij dan helemaal niet gefaald? Toch wel, maar veel minder dan die eerste keer. Ik zag dat mijn kleine baby'tje veel gelukkiger werd van de flesjesvoeding, zo geraakte zijn maagje op zijn minst gevuld, en ook ik voelde me snel veel beter. Ik had het geprobeerd, dat is het belangrijkste, toch?


En wat dan met baby nummer drie


Deze derde keer is de keuze opnieuw heel snel gemaakt. Deze keer start ik meteen met flesjes en dat is ok. Ik wil het mezelf en vooral mijn gezin niet nog eens aandoen. Want hierboven hoor je mij wel vertellen hoe zwaar het allemaal voor mij was, maar voor mijn man was het zeker ook niet te onderschatten. En hoewel hij mij altijd gesteund heeft en het nooit heeft laten merken, weet ik dat hij het vreselijk vond om mij zo te zien afzien.


Dus ja, deze keer kiezen wij voor flesjes. En af en toe, heel af en toe, vraag ik me af of ik het toch niet nog eens zou proberen. Want wat als het deze keer wel zou lukken, wat als deze derde keer echt de goede keer zou zijn? En is het wel eerlijk dat de eerste twee borstvoeding kregen en deze derde dan niet? Maar dat klein beetje twijfel kan me niet overtuigen om er nog eens voor te gaan. En als er dan toch één advies is dat ik je mag geven; begin alleen met borstvoeding als je er echt van overtuigd bent en niet omdat je denkt dat het van je verwacht wordt.


Of je nu kiest voor borstvoeding of flesjes, je moet doen waar je jezelf goed bij voelt. Want een gelukkige mama is nog altijd het belangrijkste dat je kleintje nodig heeft. En laat ons eerlijk zijn; elke moeder wil uiteindelijk toch het allerbeste voor haar kind.


#borstvoeding #flesvoeding #momlife #moederschap

124 keer bekeken

CONTACT

© Gewoon wat een mama doet

@sannejcbs